حالا که شرایط به کام نیست و اونی نشد که آرزوشو داری, پس واقعیتو تاب بیار. حالا که سر راه مدرسه مث فیلمای سیاه سفید فارسی و مث دوره ی نوجونی واسه چندتا لات و لوتی که به یه دختر مدرسه ای بچه محل ؛ متلک انداختن سینه سپر نکردی و بعد یه فصل کتک خوری سیر یه رابطه عاشقانه شکل نگرفته تا اون بشه عشق اول و آخ...

فرصت ما تموم شده باید از این قصه بریم فرقی نداره من و تو کدوممون مقصریم خاطره ها رو یادمه لحظه به لحظه مو به مو هیچی رو یاد من نیار اونقدر خرابم که نگو بد بودم و بدتر شدم میرم با پاهای خودم میرم نمیدونم کجا آخ کم آوردم به خدا دلگیرم ازدست خودم کاش عاشقت نمیشدم هرجوری میخواستم نشد از غم یه ذره ام کم ...

امشب ی خلسه رو تجربه کردم که ارامشش تو وجودم هنوز هست خیلی بهش احتیاج داشتم کام از لب یار گرفتن وبی ذهن شدم تمامه وجودم که وجودش قسمتی ازمن شده. گریه تو شب بارونی حرف زدن با اون که رازتو میدونه .امشب ابتدا همون خیابونم که انتهاش به اون میرسه فقط من واون خیابون میدونیم تکیه به کوهی کردم که اغوشش واسم...

لحظات تنها بودن با خود و به عمق وجود سفر کردن ودیدن تمام خاطرات . می گویند زمان مرگ تمام لحظات از جلوی دیدگان می گذرد پس ما لحظه مردن را تجربه کرده ایم. این راه رنج های بسیار دارد .خودمان بیشترش نخواهیم کرد یک لحظه کنار هم بودن را هر چند کوتاه برای هم خواهیم بود شاید این دور شدن ها لازمه به خود امدن...